سی و پنج سال امپراتوری داریوش بزرگ بر نیمی از جهان داریوش یکم هخامنشی را به جرات میتوان از نوابغ هوشمند و شایسته برای زمامداری کشوری پهناور همچون ایران دانست. این مرد بزرگ امپراتوری در حال فروپاشی کوروش بزرگ را بار دیگر احیا کرد و آن را از چنگ گئومات مغ باز ستاند. بازگشت مجدد فردی از خاندان پارس در رأس شاهنشاهی هخامنشیان ، به منزله شروعی تازه برای ایران و ایرانی بود. گئومات تمام زحمات سی ساله کوروش و کمبوجیه را بر باد داده بود و کشور در مرز تجزیه و فروپاشی قرار داشت. داریوش دو سال ابتدایی حکومتش را با سرکوب مدعیان سلطنت گذراند و پس از آن اقدامات و اصلاحات خود را آغاز نمود. اولین اقدامش این بود که بنام خود سکه زد سپس کشور را به بیست و هشت ساتراپ تقسیم کرد. چون تسلط بر تمامی نواحی امپراتوری کاری دشوار بود ، داریوش افراد مورد اعتماد خود را در این ساتراپ ها روی کار آورد و افرادی را در این مناطق به عنوان چشم و گوش خویش گمارد تا از تمام اخبار مطلع باشد. پس از آن ارتشی جدید در کشور با نام گارد جاویدان تشکیل داد که وظیفه محافظت از شخص داریوش و پایتخت هایش را داشت. البته این ارتش در جنگ های

قرن سوم قبل از میلاد، قرن حساسی است. نفوذ فساد در ساختار سیاسی سلوکیان، مداخله زنان در مسائل سیاسی و اختلافات شدید کارگزاران سلوکی همه اینها دست به دست هم داد و دولت سلوکی را تضعیف کرد و به سوی انحطاط کشاند. در زمان سلوکیان، مقدونیها و یونانیهایی که به ایران آمدند، فرهنگ و تمدن خود را نیز به کشور ما آوردند و فرهنگ یونانی در میان بعضی از بزرگان ایرانی طرفدارانی پیدا کرد. بدین ترتیب با وجود آن که سلوکیان دهها سال در ایران حکومت کردند و مدعی برتری بر ایرانیان بودند اما تاثیری قابل توجه بر فرهنگ و تمدن این سرزمین نکردند و پس از آْن که از ایران